به گزارش افق امروز
به نقل از ورزش سه، وقتی به جدول مدالهای المپیک زمستانی نگاه میکنیم، نروژ با ۳۳ مدال که ۱۵ تای آن طلا است، مقتدرانه بر صدر تکیه زده است. خیلیها میگویند ورزشهای زمستانی برای نروژ مثل بازی کردن در استادیوم خودی است، اما چطور کشوری با جمعیت ناچیز ۵.۵ میلیون نفری، ابرقدرتهایی مثل آمریکا، چین و آلمان را به زانو در میآورد؟ پاسخ در یک فرمول ساده اما عجیب نهفته است: آنها بساط «قهرمانبازی» را جمع کردهاند.
انقلاب در رده پایه؛ رقابت تا ۱۳ سالگی ممنوع
برخلاف تمام دنیا که از سنین پایین به دنبال کشف مسیها و هالندهای جدید هستند، در نروژ بر اساس قانون «حقوق کودکان در ورزش»، تا سن ۱۳ سالگی هرگونه انتشار رتبهبندی، رنکینگ یا نتایج رسمی مسابقات ممنوع است. هدف آنها کشف استعدادهای زودهنگام نیست، بلکه هدف این است که کودکان فقط و فقط لذت ببرند و در ورزش بمانند. در حالی که در سایر کشورها، استعدادها تا ۱۵ سالگی زیر فشار رقابت فرسوده میشوند، در نروژ ۹۳ درصد کودکان و نوجوانان در باشگاهها عضو هستند؛ چون هیچکس به خاطر عملکرد ضعیف کنار گذاشته نمیشود.
استفاده از دانش
اما اشتباه نکنید؛ نروژیها با کسی شوخی ندارند. به محض عبور از دوران نوجوانی، سیستم مهربانانه جای خود را به «المپیاتوپان» میدهد؛ مرکز نخبگان ورزش نروژ. اینجا دیگر صحبت از لذت نیست، بلکه دقت علمی و بهینهسازی عملکرد حرف اول را میزند. در این مرکز، قهرمانان رشتههای مختلف از تغذیه تا روانشناسی را با هم شریک میشوند. اگر یک نوآوری آیرودینامیک در اسکی آلپاین جواب بدهد، بلافاصله در پرش با اسکی هم به کار گرفته میشود؛ یک اقتصاد دانشبنیان که حتی سیستمهایی مثل آمریکا هم توان رقابت با آن را ندارند.
فرهنگ «دوگناد»؛ ستارههایی که خودشان ساکشان را حمل میکنند
پیروزی نروژ روی ستارههای خودخواه بنا نشده است. مفهومی به نام «دوگناد» یا همان کار داوطلبانه جمعی، ریشه در خون آنها دارد. جالب است بدانید ابرستارههایی مثل ارلینگ هالند در فوتبال یا یاکوب اینگهبریگتسن در دوومیدانی، در محیطی رشد کردهاند که جمع بر فرد مقدم است. در تیم ملی اسکی نروژ، حتی اگر چندین مدال طلا در کارنامه داشته باشی، طبق سنت باید ساک و تجهیزاتت را خودت حمل کنی. این فروتنی، انسجام گروهی تیمی را میسازد که بیش از ۲۰۰ روز سال را در اردو با هم میگذرانند.
سرمایهگذاری هوشمند: سالن گرم بساز
نروژ به عنوان یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان، پول نفتش را صرف ساختن استادیومهای عظیم و بلااستفاده نمیکند. آنها سرمایه ملی خود را به سمت ساخت تاسیسات محلی و سالنهای مجهز گرم در سراسر کشور سوق دادهاند تا ورزش برای همه در دسترس باشد. استراتژی آنها متمرکز بر رشتههایی است که در آن مزیت طبیعی دارند (برف و یخ) و با مدیریت هر کرون (واحد پول نروژ)، خود را در این حوزه شکستناپذیر کردهاند.