به گزارش افق امروز ؛تعلل، طفره رفتن، دفع الوقت یا امروز و فردا کردن، پشت گوش انداختن یا دست دست کردن؟ اصلا شما هر نامی که می خواهید به این رفتار ِ آزارنده خاموش یعنی به تعویق انداختن کارها، بدهید.
انجام کارها خواسته یا ناخواسته به تعویق می افتند؛ رفتاری تلخ که بیش از هر کس دیگری خود ِ شخص را آزار می دهد، چرا که تعهدی را به گردن گرفته است، مسئولیتی را قبول کرده است، و اکنون راه برگشت ندارد و باید که انجامش دهد. اما متاسفانه حس و حال انجام کار نیست! کار پیش نمی رود! چرا؟
دلیل این همه دست دست کردن چیست؟ چرا دقیقه نود تازه دست به کار می شویم؟ با ما همراه باشید تا ببینیم پشت پرده این ” وقت کُشی” چه خبر است.
خیلی وقت ها افرادی که عادت دارند کارها را به تعویق بیاندازند، برچسب تنبلی و اهمال کاری می خورند ، اما مساله به این سادگی ها هم نیست؛ نمی شود همه چیز را بیاندازیم گردن تنبلی، مساله پیچیده تر از این حرف هاست.
بسیاری از کسانی که به قول معروف هی وقت می کُشند و امروز و فردا می کنند، خودشان بار روانی زیادی را تحمل می کنند. آنان می خواهند کار را به نحو احسن انجام دهند، اما متاسفانه کار پیش نمی رود.
خُب، بسیار مهم است که این افراد اگر برآنند که بهره وری در کار یا شغل شان را بالا ببرند، اما به خاطر همین دست دست کردن، دست شان بسته می ماند؛ ابتدا چاره ای به حال وضعیت روحی و روانی شان بکنند .
تعلل کردن در واقع به تعویق انداختن انجام کارها یا تعهدات تا آخرین لحظه است، حتی ممکن است گاهی انجام یک کار به تأخیر بیافتد. ناامید کننده ترین چیز در مورد این تجربه این است که فرد اغلب وقت خود را برای بی اهمیت ترین فعالیت ها، مانند ساعت ها گشت زدن در رسانه ها و شبکه های اجتماعی تلف می کند.
وقتی فرد آگاه است که مسئولیت انجام کاری برعهده اش است، اما مدام وقت کشی می کند احساسات منفی بسیاری را پنهان می کند.