به گزارش افق امروز
به نقل از ایرنا، دربی ۱۰۷ یک بازی جذاب بود و پس از سالها استقلال و پرسپولیس توانستند کاری کنند که کمتر تماشاگری چه روی سکوها و چه پای تلویزیون خمیازه بکشد. در سالهای اخیر آن چیزی که بر دربی بیشتر سایه انداخته بود، احتیاط بیش از حد دو تیم بود، به طوری که اکثر رویاروییهای سرخابیها در سالهای گذشته خوابآور از آب درآمد و هیجان و جذابیت آن برخلاف انتظاری که از مسابقاتی که مانند دربی میرود، در پایینترین حد ممکن بود.
دربی ۱۰۷ اما یک مسابقه متفاوت بود، دیداری که همه چیز برای جذابیت داشت، هم گل داشت، هم تیر دروازه داشت و هم سیوهای دیدنی که نفس تماشاگران دو تیم را در سینه حبس کرد. با این حال خیلیها با توجه به شروع پرقدرت استقلال و پرسپولیس در فصل جدید، این انتظار را داشتند که این بار یک دربی متفاوت ثبت شود، مسابقهای که کاری کند که تماشاگری پلک نزند.
هم استقلال و هم پرسپولیس در لیگ بیست و ششم با ۳ برد در ۴ بازی اولشان، از همین اول فصل برای رسیدن به جام قهرمانی کورس گذاشتهاند، البته آنها تراکتور را هم کنار خودشان میبینند که با جواد نکونام پا به پای سرخابیها حرکت میکند تا بیست و ششمین دوره لیگ از همین هفتههای اول شاهد یک کورس تماشایی و البته جذاب باشد.
در چنین شرایطی دربی ۱۰۷ ادامه همان روند پرقدرت استقلال و پرسپولیس در فصل جدید بود. این مسابقه اگر چه مساوی تمام شد اما کیفیت فنی و سرعت بالای آن سبب شد که بیشتر زمان مسابقه، توپ در محوطه جریمه یا پشت ۱۸ قدم در جریان باشد. برخلاف خیلی از مسابقات قبلی دو تیم که بیشتر توپ در میانه زمین بود و دروازهبانهای دو تیم روز آرام و بیخطری را تجربه میکردند. دربی شب گذشته اما نه حبیب فرعباسی و نه پیام نیازمند فرصت یک نفس راحت کشیدن هم نداشتند و یک روز سخت را تجربه کردند.
بازی دیشب استقلال و پرسپولیس انتظاراتی که از دربی میرفت را برآورده کرد و البته ثابت کرد که دربی تهران هم میشود مانند اکثر دربیهای دنیا تماشایی باشد.
تفاوت دربی ۱۰۷ با دربیهایی بیهیجان، هم در میدان بود و هم روی نیمکت. استقلال و پرسپولیس با تیمی جوان شده و بازیکنانی که اولین دربیشان را تجربه میکردند، آنقدر انگیزه داشتند که نگران شکست نباشند و پاهایشان شل نشود. همین انگیزه و نیروی جوانی باعث شد یک دربی باکیفیت ثبت شود، مسابقهای که بازیکنان دو تیم پس از پایان بازی از بس انرژی گذاشته بودند، نای بلند شدن از زمین هم نداشتند.
نمایش بازیکنان سرخابیها را مقایسه کنید با بیشتر دربیهای چند سال گذشته که آن قدر سرعت بازی پایین بود که بازیکنان هم مانند تماشاگران خمیازههایشان شکار دوربینها میشد.
تفاوت دیگر دربی ۱۰۷ با دربیهای دور از انتظار قبلی را باید در روی نیمکت دو تیم جستوجو کرد، جایی که سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار، قبل از آنکه به نباختن فکر کنند، تیمشان را برای برد به زمین فرستادند. تارتار و بختیاریزاده ترس باخت را از بازیکنانشان گرفتند تا انرژی آنها آزاد شود و برای پیروزی بجنگند، نه اینکه نگران و استرس گل خوردن، انرژیشان را حبس کند.
نقش سرمربی ۲ تیم را باید پررنگ دید که نترس بودن را به تیم دیکته کردند تا دربی ۱۰۷ یک بازی جذاب باشد، ممنون آقای بختیاریزاده، ممنون آقای تارتار بابت شب هیجانانگیزی که امشب در نقش جهان ساختید.