به گزارش افق امروز
به نقل از روز چهارشنبه ایرنا از تارنمای ال اکونومیستا، در چارچوب رای‌گیری‌ها برای انتخاب جانشین آنتونیو گوترش ۷۷ ساله، ۳۳ کشور عضو جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب در بیانیه‌ای مشترک درخواست کردند که یکی از نمایندگان آنها به عنوان دبیرکل بعدی سازمان ملل انتخاب شود.
سازمان ملل متحد با توجه به درگیری‌های متعدد جاری، مشکلات مالی و شکاف‌ها در درون شورای امنیت، یکی از دشوارترین دوران خود را سپری می‌کند.
لورا دوپوی لاسر دیپلمات اوروگوئه‌ای از سوی سلاک تاکید کرد: زمان آن فرا رسیده است که شخصی از منطقه آمریکای لاتین عهده‌دار این سِمت شود.
وی افزود: «ما معتقدیم انتصاب شخصیتی از منطقه ما، به تقویت تلاش‌ها در راستای ایجاد یک نظام بین‌المللی فراگیرتر و نماینده‌تر، و همچنین تقویت سازمان ملل متحد کمک خواهد کرد.»
بر اساس این گزارش، آمریکای لاتین با استناد به اصل چرخش جغرافیایی که البته همیشه هم رعایت نشده است، حق خود را برای تصدی این سمت مطالبه کرد.
در حال حاضر چندین نامزد از این منطقه برای جانشینی گوترش با یکدیگر رقابت می‌کنند.
ربکا گرینسپن از کاستاریکا، رافائل گروسی آرژانتینی و مدیر فعلی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، کارولین رودریگس بیرکت سفیر گویان در سازمان ملل و ماریا فرناندا اسپینوسا وزیر امور خارجه پیشین اکوادور در فهرست نامزدهای این سمت قرار دارند.
تاکنون ۱۵ کشور عضو شورای امنیت نتوانسته‌اند بر سر گزینه نهایی به توافق برسند.
پنج کشور از این میان (انگلیس، فرانسه، آمریکا، چین و روسیه) دارای حق وتو هستند.
با این وجود، نامزدهای آمریکای لاتین در چندین رای‌گیری مشورتی و آزمایشی که از ماه ژوئیه برگزار شده، پیشتاز بوده‌اند.
ماریا فرناندا اسپینوسا پیشتر در یادداشتی در دفاع از انتخاب دبیرکل آینده سازمان ملل از منطقه آمریکای لاتین عنوان کرد: دقیقا به دلیل آنکه ما در ایجاد سازمان ملل متحد و بنا نهادن معماری پیچیده ۸۰ ساله آن سهیم بوده‌ایم، امروز این مسئولیت را داریم که با ارزیابی موشکافانه، کارآمدی ساختارها و ظرفیت‌های آن را با فوریت‌های دوران حاضر هماهنگ سازیم.
در میان مشارکت‌های آمریکای لاتین، عملکرد خاویر پرز دکوئیار که از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱ هدایت دبیرکلی را بر عهده داشت، برجسته است.
با نزدیک شدن به دسامبر ۲۰۲۶ و پایان دومین دوره پنج‌ساله آنتونیو گوترش، سازمان ملل در شرایطی دفتر دبیرکلی را به جانشین او می‌سپارد که این نهاد چندجانبه تحت فشارهای بی‌سابقه‌ای قرار دارند. گوترش در حالی با این سازمان وداع می‌کند که دوران تصدی او، به‌ویژه در دو سال اخیر، با چالش‌هایی جدی همچون تضعیف مکرر اصول چندجانبه‌گرایی، کاهش بودجه‌های عملیاتی و ناتوانی مشهود در مهار مناقشات کلان در اوکراین، خاورمیانه و سودان همراه بوده است.
میراث گوترش که بر آرمان همبستگی بین‌المللی استوار بود، اکنون در مواجهه با واقعیت جهانیِ دوپاره و متاثر از رقابت‌های ژئوپلیتیک، به آزمونی سخت کشیده شده است.