به گزارش افق امروز
به نقل از روز یکشنبه ایرنا، هیل با اشاره به کمبود پزشک در آمریکا در آینده نوشت: تقریبا نیمی از این شکاف بزرگ به بخش مراقبت های اولیه مربوط می شود. این همان پزشکی خط مقدم و پایه است که مردم را از مراجعه به بخش های اورژانس بی نیاز می کند.
این رسانه افزود: کشوری که در نوآوری پزشکی در جهان پیشتاز است، با آیندهای روبهروست که در آن پیدا کردن پزشک برای یک معاینه ساده و معمولی ممکن است مانند برنده شدن در یک قرعهکشی باشد.
تارنمای آمریکایی افزود: راهحل معمول و سادهانگارانه سیاستگذاران برای این بحران، جذب نیروی پزشکی از کشورهای دیگر است. نظامهای درمانی آمریکا دهههاست با دانشکدههای پزشکی خارجی مانند یک زنجیره تأمین برونسپاریشده رفتار و برای رفع کمبود نیرو در مناطق روستایی کانزاس و جبران درمانگاه های مناطق محروم شهری، پزشکان را از کشورهای در حال توسعه جذب می کند.
به نوشته این رسانه، رفتار کردن با کشورهای جنوب جهانی بهعنوان «مزرعه پرورش استعدادها» برای بیمارستانهای آمریکا، از نظر اخلاقی ورشکسته و از نظر راهبردی کوتهبینانه است. بر خلاف محیط های آموزشی سختگیرانه آمریکا، دانشکدههای پزشکی خارجی اغلب بر مبنای استانداردهای بالینی بسیار متفاوت، با سطوح پایینتر تأمین مالی و نظارتهای بعضا تردیدآمیز فعالیت میکنند. تلاش برای جبران این شکافهای ساختاری از طریق تأییدهای اداری و سهلگیرانه، کنترل کیفیت را در سراسر نظام سلامت به خطر میاندازد.
در بحبوحه نگرانی های بهداشت عمومی در دهه ۱۹۷۰، قانونگذاران آمریکایی تصور می کردند که جریان استعدادهای جهانی برای همیشه ادامه خواهد داشت و هیچگاه متوقف نخواهد شد. اما این فرض دیگر معتبر نیست. یک همهگیری، یک درگیری منطقهای یا یک تغییر ناگهانی در سیاستهای مهاجرتی میتواند باعث شود اتاقهای انتظار پزشکان در آمریکا بهشدت خالی از پزشک شوند. کشوری با ۳۳۰ میلیون نفر جمعیت نمیتواند بقای جسمانی شهروندانش را به فضای دیپلماتیک کشورهای خارجی بسپارد.
در بخشی از این گزارش ادعا می شود که هر سال هزاران دانشجوی آمریکایی بااستعداد و کاملاً واجد شرایط برای ورود به دانشکده پزشکی درخواست میدهند، اما پذیرفته نمیشوند. آن ها نمرات لازم، انگیزه و جاهطلبی را دارند، اما با دیواری آجری روبهرو میشوند که یک سازوکار حسابداری فدرال متعلق به ربع قرن پیش آن را ایجاد کرده است. آمریکا سیستمی ساخته که در آن استعدادهای خودش را رد میکند و سپس از کمبود نیروی انسانی شگفتزده میشود.
حل این مشکل مستلزم آن است که تولید پزشک را به معنای واقعی کلمه مسئلهای مرگ و زندگی بدانیم. ما ریزتراشهها، فولاد و مهندسی هوافضا را زیرساختهای حیاتی داخلی میدانیم که برونسپاری آن ها میتواند خطرات عظیم امنیت ملی ایجاد کند. بدن انسان، در نهایت، مهمترین زیرساخت حیاتی است و کشوری که قادر نباشد جمعیت خودش را درمان کند، به لحاظ ذاتی آسیبپذیر است.
وقتی یک عامل بیماریزا جهش پیدا میکند یا بحرانی فراگیر رخ میدهد، زنجیرههای تأمین خارجی میتوانند بلافاصله دچار فروپاشی شوند. کشوری که برای تأمین نیروی انسانی مورد نیاز مراقبتهای درمانی پایه به استعداد خارجی وابسته باشد، یک هدف ساختاری بزرگ در برابر تهدیدها ایجاد کرده است.
هیل در پایان نوشت: ابرقدرتی که توانست اتم را بشکافد و انسان را به ماه بفرستد، نباید در برابر وظیفه ساده آموزش تعداد کافی پزشک برای مراقبت از شهروندان خودش شکست بخورد. انتخاب روشن است: آمریکا میتواند همین حالا اقدام کند، یا شاهد باشد که کمبودی قابل پیشگیری به یک بحران تمامعیار در نظام سلامت تبدیل شود؛ بحرانی که میلیونها نفر را درست در زمانی که بیش از هر وقت دیگری به مراقبت نیاز دارند، در انتظار دریافت خدمات درمانی باقی خواهد گذاشت.