به گزارش افق امروز
به نقل از ایرنا، رافینیا، وینگر بارسلونا در مصاحبه با GOAL درباره پیشرفتش در تبدیل شدن به یکی از بهترینهای جهان در دو سال گذشته صحبت کرد، اما موفقیت در جام جهانی میتواند میراث او را بسازد یا نابود کند. رافینیا میهمانی خداحافظی رونالدینیو را به خوبی به یاد میآورد. پدرش نوازنده یک گروه موسیقی سامبا بود و آنها برای اجرای این مراسم استخدام شدند. سال ۲۰۰۳ بود و رافینیا که در آن زمان هفت ساله بود، در این میهمانی شرکت کرد.
رافینیا با لبخندی به GOAL گفت: «این اساساً یک میهمانی خداحافظی برای دوستان و خانوادهاش بود.» آن مراسم اکنون به بخشی از جذابیتهای فوتبال برزیل تبدیل شده است، جایی که یکی از جوانترین ستارههایشان آن را با یکی از بزرگترین ستارهها ترکیب کرده است. بخشهایی ازل داستان در حال پخش شدن است. یکی از آنها این است که رونالدینیو او را این طرف و آن طرف میبرد. بدون شک، برخی از این داستانها در طول سالها شاخ و برگ بیشتری پیدا کردهاند.
اما رافینیا همچنان آنجا بود و این به آغاز یک ارتباط مادامالعمر بین این دو تبدیل شد. از آن زمان آنها با هم دوست شدهاند. شاید این یک تصادف باشد. اما به نوعی، همه چیز از آنجا شروع شد. در آن زمان، رونالدینیو برای شروع دوران حضورش در بارسلونا به اروپا رفته بود. اکنون، بیش از ۲۰ سال بعد، رافینیا در دوران حضورش در بلوگرانا به خوبی جا افتاده و با زندگی رونالدینیو آشناست. این وینگر بدون شک جزو بهترینهای جهان است و مطمئناً یکی از رهبران تیم ملی برزیل محسوب میشود. در آن زمان، رافینیا کمی شیفته ستاره بودن بود. اکنون، او به این هدف رسیده است.
رافینیا گفت: «من همیشه میخواستم در بالاترین سطح ممکن بازی کنم. آن سطح – چه در سطح باشگاهی و چه در هر جای دیگر – از یک فرد انتظارات فوقالعادهای دارد. این چیزی است که من از کودکی برای آن آماده شدهام.»
و شاید کاملاً نمادین، او در کنار بهترینها حضور داشت. مانند بسیاری از همنسلانش، او رونالدینیو را الگوی خود میدانست. او شش ساله بود که برزیل جام جهانی ۲۰۰۲ را برد. اما فوتبال برزیل در برههای عجیب قرار گرفته است. رافینیا بخشی از نسلی است که از استعدادهای تهاجمی زیادی برخوردار است، اما دائماً در تورنمنتهای بزرگ عملکرد ضعیفی دارد. آنها در سال ۲۰۱۹ قهرمان کوپا آمریکا شدند، اما در اغلب رقابتها از کسب جام محروم بودهاند.
آنها از زمان شکست مفتضحانه مقابل آلمان در سال ۲۰۱۴، در نیمهنهایی جام جهانی بازی نکردهاند. نیمار، که زمانی امید بزرگی برای قهرمانی بود، با مصدومیت و عملکرد ضعیف دست و پنجه نرم میکند. رافینیا در حال بهبودی از مصدومیت همسترینگ است که او را تا ماه مه از میادین دور نگه میدارد. وقتی او آماده شود، جزو کسانی است که انتظار میرود به روند ضعیف سلسائو پایان دهد. او گفت: «من معتقدم که فوتبال به شدت به نتایج متکی است. لحظهای که یک تیم نتواند به نتایجی که هوادارانش انتظار دارند، دست یابد، طبیعی است که مردم فکر کنند که دیگر آن تیم سابق نیست.»
در سال ۲۰۲۴، دوران حرفهای رافینیا در یک دوراهی واقعی قرار داشت. با وجود قهرمانی در لالیگا در سال ۲۰۲۳، بارسلونا همچنان درگیر مشکلات مالی عمیقی بود. سوءمدیریت جوزپ بارتومئو، رئیس سابق – و گمانهزنیهای بعدی خوان لاپورتا، رئیس فعلی – باعث شده بود که بلوگرانا برای رعایت قوانین سختگیرانه مالی اسپانیا، مجبور به فروش داراییهای خود شود. طبق گزارشها، رافینیا که هنوز به سطح استاندارد خود در باشگاه نرسیده بود، در آستانه اخراج قرار داشت. زمانی که هانسی فلیک، در آغاز فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۵ هدایت تیم را بر عهده گرفت، رافینیا تصمیم خود را گرفته بود؛ او قصد داشت باشگاه را ترک کند. آرسنال مقصد خوبی به نظر میرسید. تیمهای لیگ برتر عربستان سعودی نیز به او لینک شده بودند.
فلیک اجازه رفتن به او را نمیداد. رافینیا گفت: «من داشتم بارسلونا را ترک میکردم و دنبال جای جدیدی برای رفتن بودم. فلیک کسی بود که به من اعتماد کرد.» ژاوی، رافینیا را به عنوان یک بازیکن تهاجمی همه فن حریف میدید که در واقع میتوانست به عنوان یک بازیکن ذخیره عمل کند. فلیک دیدگاه متفاوتی داشت. با حضور لامین یامال در پست وینگر راست – پست مورد علاقه رافینیا – این بازیکن برزیلی میتوانست به عنوان شماره ۱۰ یا وینگر چپ بازی کند و این روش جواب داد. او گفت: «من معتقدم مهمترین چیز این است که مربی اعتمادی را که به بازیکنانش دارد، نشان دهد. من از او بسیار استقبال کردم؛ او کسی بود که دوران حرفهای من را متحول کرد.»
این پست جدید، کیفیت متفاوتی را از این بازیکن برزیلی به نمایش گذاشت. مطمئناً، او همیشه بازیکنی همهکاره بود – حتی در دوران حضورش در لیدز، زیر نظر جسی مارش، به عنوان مدافع کناری هم بازی میکرد. اما میزان تلاش او برای بارسلونا، جای خالی پاهای پیر رابرت لواندوفسکی را پر کرد و به یامال اجازه داد تا در سمت راست زمین، باقی بماند. در واقع، رافینیا در پست اشتباهی بازی میکرد و کار سه بازیکن را انجام میداد. البته این موضوع واقعاً مهم نبود. او همیشه چنین فوتبالیستی بوده است. رافینیا را تماشا کنید، چشمانتان در اطراف صفحه نمایش شناور خواهد بود. این بازیکنی است که هرگز ایستا نیست، همیشه با توپ میدود و وقتی توپ از او گرفته میشود، برای بازپسگیری آن بیتاب است.
او اعتراف کرد که این از ویژگیهای روز اول بوده است: «من همیشه در زمین، چه در دفاع و چه در حمله، بازیکن بسیار فعالی بودم. بنابراین، این یک چیز بسیار شخصی است.» همین مسئله به رافینیا کمک کرد تا به یک فوتبالیست در سطح جهانی تبدیل شود. تا پایان فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ او در تمام رقابتها ۵۹ گل زده بود. بارسلونا لالیگا و کوپا دل ری را برد و در عرض چند ثانیه به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. این اعداد فقط برای کسب رتبه پنجم در رأیگیری توپ طلا کافی بودند. یامال دوم شد. عثمان دمبله برنده آن شد. رافینیا کمی بعد ادعا کرد که این جایزه باید به او تعلق میگرفت: «به نظر من، اگر بر اساس کل فصل بود، من شایسته آن بودم. من لامین را در رتبه دوم و پدری را در رتبه سوم و دمبله را در رتبه چهارم قرار میدادم.»
حالا رافینیا، یک ستاره جهانی است. پسری که در میهمانی رونالدینیو بود، اکنون یکی از بهترین بازیکنان جهان است. ستارهای که هواداران سلسائو امیدوار به درخشش او در جام جهانی ۲۰۲۶ هستند و اغلب به تواناییهای او دل بستهاند.