به گزارش افق امروز
بازنشستگان، همان ستونهای استوار و پیشکسوتان عرصه اداری و اجرایی کشور، اکنون در وضعیتی قرار دارند که نه تنها با تورم لجامگسیخته دستوپنجه نرم میکنند، بلکه شاهد خاک خوردن قانونی هستند که قرار بود “آرامش” را به سفرههای خالیشان بازگرداند.
حمیدرضا حاجیبابایی، نایبرئیس مجلس شورای اسلامی، در نطق اخیر خود با اشاره به اینکه متناسبسازی حقوق بازنشستگان به قانون تبدیل شده است، یک واقعیت تلخ را عیان کرد: «یک اشکال اساسی در اجرا وجود دارد.»
قانون چه میگوید؟
طبق نص صریح قانون برنامه هفتم پیشرفت، بازنشستگان باید ۹۰ درصد حقوق شاغلینِ همتراز خود را دریافت کنند. اما گزارشهای میدانی و گلایههای این قشر شریف حاکی از آن است که در بسیاری از وزارتخانهها، حقوق شاغلینِ پایه پایین است و همین موضوع، بهانهای شده تا هیچ اضافه حقوقی برای خیل عظیمی از بازنشستگان اعمال نشود. این یعنی “بازی با اعداد” به جای “اجرای عدالت”.
سرمایهای که قربانی شد
این پیشکسوتان، جوانی و سلامت خود را در راه اعتلای نظام اداری کشور فدا کردند. آنها سرمایه وجودی این مملکت هستند. آیا پاسخ سالها خدمت صادقانه، استرسِ تأمین معیشت در دوران پیری است؟ بیتوجهی به رفاهیات بازنشستگان در شرایطی که دولت مکلف به پرداخت رفاهیاتی مشابه شاغلین است، دهنکجی آشکار به قانون و تضییع حقوق حقه این عزیزان محسوب میشود.
هر مسئول یا دستگاهی که در مسیر اجرای این قانون کوتاهی کند، در واقع در حال تضییع حقالناس است؛ حقی که بازنشستگان عزیز ما سالها برای آن عرق ریختهاند.
صدای اقتدار؛ صدای معیشت
حاجیبابایی در بخش دیگری از سخنان خود، بر اقتدار ملی و لزوم ایستادگی در برابر فشارهای اقتصادی تأکید کرد. قطعاً اقتدار یک کشور، تنها در مرزهای جغرافیایی و تنگه هرمز تعریف نمیشود؛ اقتدار اصلی در درون مرزها و در رضایتمندی مردمی است که ستونهای این نظام محسوب میشوند.
اگر قرار است در برابر دشمنان خارجی با اقتدار بایستیم، باید ابتدا در برابر نیازهای معیشتی داخلی نیز قدرتمندانه عمل کنیم. اجرای قانون همسانسازی، حداقلترین گام برای پاسداشت کرامت انسانی بازنشستگان است.
جمعبندی و انتظار از دولت
مجلس شورای اسلامی، با تصویب برنامه هفتم، توپ را در زمین دولت انداخته است. حالا چشم میلیونها بازنشسته و خانوادههای آنان به تصمیمگیری قاطع و فوری کمیسیون اجتماعی مجلس و بدنه دولت است. دیگر زمان وعدهها به پایان رسیده؛ بازنشستگان بیش از هر زمان دیگری نیازمند “عمل” هستند، نه “بخشنامه” و “تبصرههای مبهم”.
این مطالبهگری، نه یک درخواست شخصی، بلکه یک مطالبه ملی برای احیای کرامت انسانی قشری است که سالها عمر خود را تقدیم توسعه این مرز و بوم کردند. وقت آن است که دولت، بازنشستگان را در اولویت اول رفاه قرار دهد.